Szczaw - jak go jeść? Wiosenny przysmak nie dla każdego

Świeże listki szczawiu zbiera się na polach i łąkach w maju i w czerwcu. Szczaw jest niedoceniany w kuchni i często mylony ze szpinakiem, który również zawiera kwas szczawiowy. Szczaw jest jednak od niego kwaśniejszy (najbardziej ten dziko rosnący na polach) i ma bardziej podłużne liście. Bywa również traktowany jak chwast, lecz w rzeczywistości chwastem jest tylko tępolistna odmiana szczawiu.

Warto przekonać się do jego zdecydowanego smaku ze względu na cenne właściwości lecznicze szczawiu, które doceniali już starożytni Rzymianie, a rozsławiał je Hipokrates.

Soczyste liście szczawiu są źródłem witamin A, B i C, żelaza, magnezu, krzemu, wapnia. Korzystny wpływ szczawiu na zdrowie objawia się m.in. tym, że warzywo to poprawia apetyt, pobudza układ pokarmowy do pracy i wspomaga trawienie. Jest również szczególnie pomocny przy różnego rodzaju schorzeniach serca, działa krwiotwórczo, moczopędnie, hamuje rozmnażanie drobnoustrojów.

Szczaw jest polecany osobom z chorobami wątroby i woreczka żółciowego w celu usprawnienia ich funkcjonowania. Ceniona jest także herbata z liści szczawiu – pita jest przy schorzeniach nerek, a napar służy do przemywania ran czy przyrządzania płukanek na owrzodzenia jamy ustnej.

Szczaw jest zielonym warzywem o bardzo niskiej wartości kalorycznej. 100 gramów szczawiu ma jedynie 21 kalorii, można więc jeść go do woli. Taką samą ilość kalorii zawiera podobna porcja szczawiu konserwowego w zalewie ze słoika.

O kwaskowatej "szczawiówce" wspomina już kuchnia staropolska. Niezbędnym dodatkiem do zupy ze szczawiu są gotowane jajka. Szczaw można dusić na maśle, krótko gotować, jeść na surowo w sałatkach, miksować na koktajle czy zielone pesto z oliwą, czosnkiem i sokiem z cytryny. Doskonale wzbogaci smak sosów do makaronu, zapiekanek, jajecznic, omletów, tart, a nawet pizzy. Szczaw nadaje się również do domowych przetworów.

Szczaw warto jeść także w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Jest wspaniałym źródłem żelaza i wielu witamin, jednak podczas włączania go do diety zalecany jest umiar. Szczaw zawiera bowiem kwas szczawiowy, zmniejszający przyswajalność wapnia i powoduje powstawanie kamieni nerkowych oraz żółciowych. Trzeba na niego uważać także przy reumatyzmie, artretyzmie oraz chorobach nerek.

Warto samodzielnie uprawiać listki szczawiu w ogrodzie, szklarni lub na balkonie. W przeciwieństwie do odmian dziko rosnących jest on łagodniejszy i nie tak ostry w smaku, a jego listki są znacznie większe i dość soczyste. Idealnie nadaje się do zamrażania, tak jak szpinak i do jedzenia przez cały rok. Świeży oraz mrożony szczaw można kupić również w sklepach spożywczych.