Kandyzowany bekon – o co chodzi?

Bekon to jeden z najpopularniejszych produktów w amerykańskich lodówkach. Przeciętny mieszkaniec Stanów Zjednoczonych konsumuje rocznie blisko 10 kilogramów mięsa pozyskiwanego z grzbietowej części półtuszy wieprzowej, co odróżnia go od naszego rodzimego boczku pochodzącego z części bocznej i brzusznej, dlatego bardziej tłustego.

Amerykanie czy Kanadyjczycy wykorzystują produkt na różne sposoby, często dość zaskakujące. Najlepszym przykładem jest jego wersja kandyzowana, znana też pod nazwą "millionaire’s bacon", która nie nawiązuje do wysokiej ceny specjału, ale raczej "luksusowego smaku".

Do rozpowszechnienia rarytasu przyczynił się zwłaszcza Hoyul Steven Choi, który na początku XXI wieku porzucił karierę naukową na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley i otworzył restaurację w San Francisco. Dziś jest właścicielem kilkunastu lokali, w tym kultowego już Sweet Maple zlokalizowanego w dzielnicy Lower Pacific Heights, słynącego z omletów i tostów wzbogacanych grubymi plastrami kandyzowanego, słodko-pikantnego bekonu.

Przysmak bez większego trudu przyrządzimy także w domu. Może być smaczną przekąską, ale również interesującym dodatkiem do jajecznicy, jajek po benedyktyńsku, kanapek, gofrów, zup (np. dyniowej) albo koktajli (również alkoholowych, choćby Krwawej Mary). Kandyzowanym bekonem warto urozmaicić sałatki, np. z sałaty lodowej, rzodkiewek, pomidorków koktajlowych i sera pleśniowego.

Najważniejszym składnikiem jest oczywiście dobrej jakości bekon, który możemy coraz częściej kupić także w polskich sklepach. Jak zawsze, warto wcześniej sprawdzić jego skład. Powinien być krótki, bez zbędnych i często szkodliwych dodatków, np. fosforanów.

Bekon nie jest oczywiście produktem, którym można objadać się bez umiaru, ale w porównaniu do rodzimego boczku skrywa skromniejszą dawkę potencjalnie szkodliwych dla naszego zdrowia nasyconych kwasów tłuszczowych, dostarcza również o połowę mniej kalorii (około 150 kcal w 100 g). Jednocześnie pamiętajmy, że tłuszcze (w tym nasycone) nie są samym złem, gdyż zapewniają organizmowi skoncentrowaną formę energii. Odgrywają też trudną do przecenienia rolę w transportowaniu rozpuszczalnych w nich witamin: A, D, E i K.

Dobrej jakości bekon kryje sporą porcję pełnowartościowych i łatwo przyswajalnych białek, które regulują funkcjonowanie centralnego układu nerwowego i mają wpływ na nasz stan emocjonalny, nastrój, pamięć czy koncentrację.

Wieprzowy produkt jest dość bogatym źródłem witamin z grupy B, choćby B1, nieprzypadkowo nazywanej "witaminą radości", ponieważ poprawia samopoczucie i zwiększa odporność na stres. Bekon dostarcza również całkiem dużo żelaza, czyli niezastąpionego uczestnika procesu produkcji hemoglobiny, umożliwiającej transport tlenu do komórek.

Przygotowanie specjału jest bardzo proste. Przede wszystkim należy postarać się o dość grube plastry bekonu – według amerykańskich receptur powinny mieć pół cala grubości (to ok. 1.3 cm).

Potrzebujemy 4-5 plastrów, które kroimy na pół (wzdłuż), a następnie każdy z nich obtaczamy w emulsji przygotowanej z syropu klonowego (łyżka) zmieszanego z cukrem trzcinowym (łyżka) oraz świeżo zmielonym czarnym pieprzem i pieprzem kajeńskim (do smaku). W niektórych przepisach do "marynaty" dodaje się także płatki chili albo drobno posiekane orzechy, np. pekan.

Plasterki układamy na blasze wyłożonej pergaminem lub matą silikonową, po czym umieszczamy w piekarniku nagrzanym do 190 stopni. Pieczemy przez 20-30 minut, w połowie obracając bekon na drugą stronę. Musi się porządnie zarumienić.

By przysmak stał się idealnie chrupiący, należy go odstawić do ostygnięcia, na przynajmniej kwadrans. W tym czasie skarmelizowany cukier utworzy smakowitą skorupkę.