Włoskie bombery – co to jest?

Polacy pokochali włoską kuchnię, o czym świadczy nieprzerwanie rosnąca liczba lokali serwujących potrawy mające korzenie w słonecznej Italii. Wśród nich króluje oczywiście pizza, choć w jej spożyciu wciąż znacząco ustępujemy innymi nacjom. Wbrew pozorom nie tylko Włochom, rocznie zjadającym blisko 80 tysięcy ton przysmaku, ale przede wszystkim europejskim rekordzistom, czyli Niemcom, którzy pochłaniają ponad 250 tys. ton pizzy. W naszym kraju sprzedaje się jej około 32 tys. ton.

Pizza występuje w różnych odsłonach. Jedna z najbardziej oryginalnych to bez wątpienia calzone, czyli pieróg z ciasta pizzowego wypełniony różnorodnym nadzieniem. Mniej znaną postacią tej popularnej potrawy jest natomiast bomber, czyli chrupiąca buła ze smacznym farszem. Jak ją przygotować?

Dla efektu końcowego kluczowe znaczenie ma ciasto, którego skład jest niemal identyczny jak w przypadku spodu do pizzy, z tym, że w bombrze wodę zamienia się na mleko.

Na początku należy przygotować rozczyn drożdżowy: 10 g świeżych drożdży (powinny mieć temperaturę pokojową) zalewamy 2-3 łyżkami ciepłego (ale nie gorącego) mleka, dodajemy cukier (łyżeczka), mieszamy i pozostawiamy na około 10 minut do wyrośnięcia. W tym czasie powinien zwiększyć swoją objętość 3-4-krotnie.

300 g mąki pszennej (może być wymieszana z mąką razową, w proporcji pół na pół) przesiewamy, mieszamy z solą (pół łyżeczki), po czym robimy w niej wgłębienie, do którego wlewamy rozczyn i ok. ¾ szklanki mleka (w letniej temperaturze). Przez kilka minut mieszamy łyżką, pod koniec dodając oliwę z oliwek (łyżka).

Masę wykładamy na stolnicę i wyrabiamy ręką przez kwadrans, aż ciasto stanie się gładkie i elastyczne. Osoby, które w kuchni nie lubią się męczyć mogą skorzystać z miksera planetarnego. Gotowe ciasto formujemy w kulę, oprószamy mąką, nakrywamy czystą ściereczką i odstawiamy na godzinę do wyrośnięcia.

Gdy ciasto rośnie przygotowujemy inny ważny element bombera, czyli sos pomidorowy. Najlepiej sprawdza się klasyczny marinara.

Zadanie jest bardzo proste. Około 600-700 g dojrzałych pomidorów (można też użyć puszkowanych, ale świeże zapewnią więcej smaku i aromatu) sparzamy, obieramy ze skórki i kroimy w ćwiartki. 2-3 drobno pokrojone ząbki czosnku podsmażamy na oliwie z oliwek (3 łyżki), dodajemy pokrojone pomidory, doprawiamy solą, świeżo mielonym pieprzem oraz szczyptą suszonego oregano. Dusimy (bez przykrycia) przez około kwadrans, często mieszając. Na koniec, gdy pomidory całkowicie się rozpadną, dodajemy trochę posiekanych liści bazylii.

Bomber nie może obyć się bez nadzienia. W tej kwestii mamy pełne pole do popisu, ponieważ ogranicza nas tylko wyobraźnia kulinarna oraz preferencje smakowe. Najczęściej buły wypełnia się mielonym, wcześniej podsmażonym mięsem, wieprzowo-wołowym lub drobiowym. Z powodzeniem sprawdzą się też rozmaite wędliny – jeśli chcemy zachować włoski charakter specjału, warto zastosować szynkę parmeńską, mortadelę albo salami.

Bombera można też nadziać podsmażonymi pieczarkami, krewetkami koktajlowymi albo tuńczykiem z puszki. Nie powinno zabraknąć w nim podsmażonych warzyw (czerwonej cebuli, czosnku, papryki, brokuła, oliwek) oraz wyrazistych przypraw, np. suszonego oregano, estragonu, tymianku, rozmarynu czy chili.

Ważnym dodatkiem do bombera jest również ser. Tradycyjnie stosuje się rozciągliwą mozzarellę, ale z powodzeniem możemy też użyć tartą gołdę, cheddara, fetę czy ser kozi.

Na koniec wyrośnięte ciasto przekładamy na stolnicę, chwilę zagniatamy, po czym dzielimy na 6-8 kul. Każdą delikatnie spłaszczamy, rozciągamy palcami i smarujemy cienką warstwą sosu pomidorowego. Następnie posypujemy serem, a na środku wykładamy odpowiednią porcję nadzienia.

Ostatnim etapem przygotowania bombera jest delikatne, ale dokładne zlepienie ciasta, by farsz został szczelnie zamknięty we wnętrzu buł. Wszystkie układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, po czym umieszczamy w piekarniku nagrzanym do 210 stopni. Pieczemy około 20-25 minut.

Bombery najlepiej smakują na ciepło, ale mogą być również przekąską podawaną na zimno.