Jak rozpoznać dobrą oliwę extra vergine? Oto, czego należy szukać na etykiecie

Oliwa to nic innego, jak sok wyciśnięty z owoców drzewa oliwnego. Wytwarza się ją w wielu krajach świata, a sam proces produkcji wszędzie wygląda podobnie. Oliwki nie później niż 24 godziny po zbiorze są płukane w wodzie i wraz z pestkami miażdżone przez specjalne maszyny. Wytłoczony z oliwek płyn jest oddzielany od wody i filtrowany. Płynem tym jest oliwa z pierwszego tłoczenia, czyli extra vergine. Skąd wiedzieć, że ta, po którą sięgamy w sklepie, jest dobra?

Zgodnie z normami Unii Europejskiej oliwa extra vergine musi zawierać nie więcej niż 0,8 grama kwasu oleinowego w 100 gramach cieczy. Do tego, dobra oliwa powinna być nierafinowana (proces jej pozyskiwania musi przebiegać "na zimno") i to właśnie takiej informacji należy szukać na etykiecie produktu. W innym wypadku możemy trafić na mieszankę oleju rzepakowego i słonecznikowego, która w niczym nie przypomina soku z drzewa oliwnego.

Oto co powinno widnieć na opakowaniu dobrej oliwy extra vergine:

1. Polska definicja: ekstra oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia,
2. Państwo pochodzenia oliwek,
3. Miejsce, gdzie została wyprodukowana,
4. Opis metody tłoczenia,
5. Kto i gdzie rozlewał: adres i nazwa dystrybutora lub importera.

Ważny jest także kolor oliwy. Wysokiej jakości oliwa extra vergine jest zielona lub lekko żółta. Jeśli ma barwę pomarańczową, to znaczy, że się utleniła i nie nadaje się do spożycia. Okres przydatności do spożycia powinien wynosić maksymalnie 24 miesiące. Co więcej, oliwa powinna być zapakowana w butelkę z ciemnego szkła, które ochroni ją przed działaniem światła.

Gorszej jakości oliwa to oliwa virgin. Poziom jej kwasowości wynosi do 2 g/100 g. Oliwa ta nie jest dostępna w bezpośredniej sprzedaży. Jest poddawana procesowi rafinowania, po czym dodaje się do niej niewielką ilość nierafinowanej oliwy z pierwszego tłoczenia. Tak powstaje zwykła oliwa z oliwek. Na opakowaniu takiego produktu widnieje napis: "olive oil" lub "pure olive oil".