kuchnia lubelska

Kluski ziemniaczane z dodatkiem prażonej mąki dzisiaj przetrwały już tylko na Lubelszczyźnie, ale dawniej były znane w różnych regionach Polski. Mówiono na nie prażuchy, psiocha lub fusier, a na Śląsku w podobny sposób robiło się "kluchy połom bite". Tradycyjny przepis wydaje się skomplikowany, ale w praktyce kluski są bardzo łatwe do przygotowania.

Nasza kulinarna podróż po Polsce wciąż trwa. Tym razem odwiedzamy Lubelszczyznę. To tam, we wsi Chodel, przygotowywane jest danie z wieloletnią tradycją – gołąbki z kiszonej kapusty. Za co cenią je mieszkańcy Kotliny Chodelskiej? Czym różnią się od tradycyjnych gołąbków? Na te i inne pytania odpowiadamy w kolejnej odsłonie cyklu "Smaki Polski".

Wbrew pierwszym skojarzeniom z nazwą, szczypki nie są żadnymi narzędziami do pracy w warsztacie lub salonie piękności ani szczypiącymi owadami. To wyjątkowe przysmaki regionalne o charakterystycznym wyglądzie, przypominającym zmniejszoną, białą lub kolorową szczapę drewna.

Kto choć raz odwiedził Lubelszczyznę, na pewno próbował cebularza. Drożdżowy placek, posypany pokrojoną w kostkę cebulą i makiem to jeden ze smaków mojego dzieciństwa. Najlepsze robi oczywiście babcia – są z wierzchu chrupiące i miękkie w środku. Najlepiej smakują prosto z pieca, ale odgrzewane na drugi dzień z masłem też są pyszne. Takich cebularzy jak w Lublinie nie ma chyba nigdzie indziej. Próbowałam kilka razy kupić je w Warszawie czy Krakowie, ale to nie było to. W niemal każdej lubelskiej piekarni znajdziemy rumiane, aromatyczne cebularze, natomiast podczas Europejskiego Festiwalu Smaku czy Jarmarku Jagiellońskiego te przysmaki są sprzedawane po prostu na ulicy. W czym tkwi ich sekret i czy łatwo zrobić je w domu?