Kuchnia libańska

Dumą kuchni libańskiej są mezzes, czyli przystawki. Podaje się je od Egiptu, przez Grecję, aż po Chorwację, ale i tak zestaw zjawiających się na stole kąsków i małych potraw kojarzy się przede wszystkim z ucztą libańską. Libańczycy zaczynają główny posiłek od zastawienia stołu małymi, płaskimi miseczkami z pastami, dipami i sałatkami. Przed ich przyniesieniem na stole stawia się chleb, a właściwie okrągłe podpłomyki, zwane pitą, oliwki i wielki półmisek z pomidorami, ogórkami, papryką, cebulą dymką oraz sałatą. Mezzes to nic innego jak przystawki podawane w dużej ilości przed głównym posiłkiem.

Hummus to potrawa, której nie trzeba nikomu przedstawiać. Jest to gęsty dip z ciecierzycy, pasty sezamowej, czosnku i jogurtu. Nawet jeżeli z kuchnią bliskowschodnią mamy niewiele wspólnego, to hummus może okazać się dla nas ciekawą pastą do smarowania kanapek. Według legendy hummus został wymyślony przez sułtana Saladyna podczas wypraw krzyżowych. Bije rekordy popularności wśród wegetarian i wegan. Spór o pochodzenie hummusu pomiędzy Izraelem i Libanem doprowadził do pobicia rekordu Guinessa. Te dwa narody postanowiły rozstrzygnąć waśń poprzez przygotowanie największej na świecie porcji hummusu. W 2010 roku pod Bejrutem 300 kucharzy przygotowało porcję hummusu ważącą 10452 kg, ustanawiając tym samym nowy rekord świata.

Podstawowa, prosta baba ghanoush składa się z miąższu upieczonego bakłażana, którego charakterystycznym dodatkiem jest sezam w formie pasty tahini, a całość doprawia się sokiem z cytryny, oliwą i solą. Wśród przypraw spotyka się czasem również rozgnieciony czosnek, utartą cebulę, nać pietruszki, miętę, kmin rzymski, paprykę. Gotowa pasta ma jednolity kolor białawy albo żółtawo-kremowy i podawana jest na zimno. Można ją łatwo przygotować w domowych warunkach. Podobną bliskowschodnią potrawą na bazie tego samego warzywa, ale nieco inaczej przygotowaną jest mutabbel.

Tabbouleh to rodzaj libańskiej sałatki na bazie kaszy bulgur z dodatkiem pomidorów, ogórków, szalotki, czosnku oraz czerwonej papryki. Smak sałatki podkręcany jest aromatem mięty, cytryny oraz natki pietruszki. Fakt, że libańskie danie narodowe jest sałatką, odzwierciedla idealne dopasowanie tabbouleh do lokalnego klimatu, zwłaszcza długich, gorących letnich dni. Specyficzna mieszanka prostych i wyraźnych smaków daje jednak zaskakująco efektowny rezultat – na tyle atrakcyjny, że tabbouleh stał się inspiracją dla kucharzy na całym świecie, a różnych wersji klasycznej potrawy można już naliczyć dziesiątki. Sałatka jest bardzo treściwa i doskonale zaspokaja głód, nie będąc drastycznym obciążeniem kalorycznym.

Dla fanów potraw mięsnych kuchnia libańska proponuje szaszłyki z mięsa mielonego zwane koftą. Na Bliskim Wschodzie przyrządza się je z baraniny lub jagnięciny, ale w Polsce spokojnie możemy wykorzystać do ich upieczenia popularnej u nas wieprzowiny. Potrawa cechuje się charakterystycznym ostrym i ziołowym smakiem, będącym wynikiem obecności cebuli i aromatycznych przypraw. Kofta może być smażona, pieczona lub grillowana i występować w różnych wielkościach.

Jednym z popularniejszych deserów jest baklawa, która cieszy się ogromną popularnością we wszystkich kuchniach Bliskiego Wschodu. W Libanie baklava przygotowywana jest z warstwowego ciasta filo, wypełnianego orzechami (pistacjami, włoskimi, nerkowca, piniowymi i migdałami) i nasączonego syropem Atir – przygotowanym z wody różanej, wody z kwiatów pomarańczy, cukru i wody. Ciasto cięte jest w małe, trójkątne i kwadratowe kawałki, czas w kawałki o kształcie diamentów. Libańskie miasto Tripoli słynie z przygotowywania baklavy. Niektóre specjały przygotowuje się na wyjątkowe okazje, np. meghli – ryżowy pudding z orzechami i przyprawami, który podaje się po narodzinach dziecka. Co ciekawe, w Libanie używa się masła w większości do przyrządzania ciast i deserów. Po posiłkach najczęściej popija się kawę w mini filiżankach, przeważnie mocną, gęstą, z dodatkiem kardamonu lub cynamonu.