Żarłoczność

Fobie, lęki i natręctwa związane z odżywaniem się nie należą do rzadkości. Coraz częściej, zwłaszcza kobiety cierpią na psychiczny jadłowstręt. Żarłoczność ma wiele twarzy - to nie tylko bulimia i anoreksja, której świadomość w społeczeństwie jest duża.

Ocena rozpowszechnienia zaburzeń odżywiania w populacji jest trudna, gdyż iż tylko niewielka liczba osób zgłasza się na leczenie. Badania prowadzone w 1980 r. w Wielkiej Brytanii wykazywały, że 97,5 proc. osób chorujących na bulimię nie leczyło się. W podobnych badaniach z roku 1994 odsetek ten wynosił 90 proc.

Innym czynnikiem utrudniającym ocenę jest to, iż wielu pacjentów zgłasza się do oddziałów somatycznych, negując swoje podstawowe objawy, co znacznie wydłuża proces diagnozy.

Żarłoczność psychiczna to objadanie się połączone z kontrolą masy ciała poprzez prowokowanie wymiotów czy stosowanie środków przeczyszczających. To zaburzenie odżywania się powoduje wyniszczenia organizmu, poczucie winy, depresję.

Kompulsywne objadanie się to łagodniejsza forma zaburzeń odżywiania, charakteryzująca się napadami jedzenia w sytuacji stresowej. Chory jedzeniem redukuje stres i po sesji jedzenia odczuwa ulgę. Nie ma tu prowokowania wymiotów czy brania środków przeczyszczających. Niestety, przy tym zaburzeniu efektem jego istnienia jest szybkie tycie i brak motywacji do schudnięcia - w efekcie chory cierpi na szereg dolegliwości somatycznych.

To zaburzenia jedzenia związane z napadami niekontrolowanego objadania się. W odróżnieniu do bulimików, cierpiący na BED nie prowokują wymiotów, a w odróżnieniu do osób kompulsywnie się objadających, nie czują ulgi psychicznej po napadzie jedzenia, lecz poczucie winy.

Chory doznaje napadów jedzenia nocą i przeszukuje kuchenne zakamarki w poszukiwaniu jedzenia. Chory rano nie pamięta epizodu obżarstwa. Objawami jest tycie mimo utrzymywania diety, znikanie jedzenia z mieszkania, niewyjaśnione dolegliwości gastryczne (które mogą wynikać z tego, że chory nocą zjadł coś nieświeżego bądź niejadalnego).

Leczenie powinno obejmować aspekty somatyczne, psychiatryczne i psychologiczne choroby. Wskazówki dotyczące leczenia osób z zaburzeniami odżywiania się sformułowało Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. Autorzy zaleceń uważają, że postępowanie psychiatryczne stanowi podstawę leczenia wszystkich pacjentów z zaburzeniami odżywiania się i powinno być rozpoczynane w połączeniu z innymi specyficznymi oddziaływaniami terapeutycznymi.