Tak sprawdzisz, czy miód nie został sfałszowany. Sposobów jest kilka

Miody są fałszowane m.in. przez podgrzewanie, a we wcześniejszej fazie – przez podawanie pszczołom cukru. Oprócz tego niekiedy oferowane są miody niedojrzałe, a miody sztuczne reklamowane jako naturalne. Jak rozpoznać, czy miód rzeczywiście jest prawdziwy?

Wiadomo, że na rynku dostępne są różnorodne miody gatunkowe – nektarowe, a oprócz tego miody spadziowe. Różnią się m.in. smakiem, konsystencją, barwą i szybkością krystalizacji. Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę, że nawet gatunkowe miody, np. gryczany czy wrzosowy nie powstają w 100 proc. z nektaru jednego gatunku roślin.

Pszczoły nie są zaprogramowane jak roboty, przy okazji zbioru nektaru czy pyłku z konkretnych upraw odwiedzają przy okazji inne kwiaty. To nic złego. Faktycznie domieszki są w miodach niewyczuwalne. Problemem natomiast są nieuczciwi producenci, którzy w różny sposób fałszują miody, aby produkcja była tańsza, a krystalizacja wolniejsza.

Największe ryzyko zachodzi w przypadku molochów (dużych firm), a zwłaszcza miodów importowanych (m.in. z krajów azjatyckich). W krajowych jest większa dokładność względem spełniania norm jakościowych. Niezależnie od tego warto posiadać sprawdzony punkt sprzedaży, np. znajomego pszczelarza, co do którego nie ma się wątpliwości.

Test konsystencji miodu

Jakość większości gatunków miodów (poza tymi o najrzadszej konsystencji, np. akacjowym) można sprawdzić przez wykonanie testu konsystencji. Miód najlepiej nabierać specjalną drewnianą łyżeczką. Unosi się ją nad talerzykiem, pozwalając miodowi swobodnie ściekać. Powinien być półpłynny, lepki i gęsty. To oznacza, że spływa równomierną, ciągłą strużką, bez przerywania. Na talerzu powoli tworzy rozlewający się stożek.

Miody niedojrzałe, miody sztuczne i fałszowane cukrem najczęściej rwą się, kapią i szybko rozlewają po powierzchni talerza. Próba oczywiście nie jest w pełni miarodajna, ale daje jakąś informację co do wiarygodności producenta miodu. Jeśli w kolejnych próbach miodu (np. z innych słoików) kapanie jest nagminne, lepiej poszukać rzetelniejszego punktu sprzedaży.

Test konsystencji w wodzie

Miód zafałszowany syropem cukrowym można rozpoznać przez próbę z wodą. Do szklanki z chłodną wodą wlewa się próbkę miodu. Miód naturalny płynie wolno, równym, nieprzerwanym strumieniem. Wyraźnie układa się na dnie i trudno go rozpuścić. Trzeba solidnie mieszać, aby roztwór stał się jednolity.

Miód sfałszowany nie płynie równo, nie tworzy jednolitej warstwy na dnie, a szybko się rozpuszcza. Ta metoda to poniekąd wariacja pierwszego opisanego sposobu.

Metoda "na ołówek kopiowy"

To stara, sprawdzona metoda, która pozwala na wykrycie miodu niedojrzałego, podatnego na fermentację, o zbyt wysokiej zawartości wody. Należy zaopatrzyć się w ołówek kopiowy (starego typu, chemiczny), inne nie zadziałają. Następnie trzeba zanurzyć go w miodzie.

Miód słabej jakości w zetknięciu z rysikiem ciemnieje, natomiast miód naturalny nie zmienia barwy. Próba słabo sprawdza się w przypadku miodów o naturalnie rzadkiej konsystencji.

Test smaku i zapachu

Do tego testu potrzebne jest obycie z miodami, czyli doświadczenie, może dodatkowo "subtelne" podniebienie. Miody naturalne, niezafałszowane mają silniejszy aromat i smak, typowe dla danego gatunku, np. miód gryczany jest lekko "drapiący". Miód zafałszowany nie ma tak głębokiego smaku. Z kolei miody sztuczne są lekko mdłe.

Miody naturalne krystalizują z upływem czasu, zazwyczaj po kilkunastu tygodniach lub kilku miesiącach. To cecha gatunkowa (zależna od składu – proporcji cukrów), lecz także warunków przechowywania. Nie trzeba się tego bać; proces jest naturalny, a w kontekście prawdziwości miodu wręcz pożądany.

Jeśli miód przez wiele miesięcy nie gęstnieje, to oznaka (w zdecydowanej większości przypadków), że jest zafałszowany syropem cukrowym, melasą lub innym produktem, który niekoniecznie chcielibyśmy spożywać wraz z miodem.